บทที่ 120 เจ้าจะขึ้นเขา?

ต้าจ้วงลังเลก่อนพูด: "คุณหนู ท่านไม่ควรออกหน้าเอง"

"ต้าจ้วง นางเป็นเพื่อนที่ข้าเลือกแล้ว ข้าไม่ยอมให้ใครใช้อำนาจรังแกนาง"

ต้าจ้วงส่ายหัว: "คุณหนู ข้าคิดว่าท่านเข้าใจผิด คุณนายซูออกจากที่ว่าการมาได้อย่างปลอดภัย แสดงว่านางจัดการเองได้ดี ถ้าท่านเข้าไปยุ่งอาจไม่ดี ถ้าท่านเป็

บทที่ 121 มือล้า

ยามเช้าในป่าเขาเงียบสงบเป็นพิเศษ เมื่อฮวาเฉี่ยนเหมียนออกจากบ้าน เด็กทั้งสามก็ตื่นขึ้นมาออกกำลังกายด้วย ตอนนี้พวกเขาสามารถฝึกซ้อมได้ครบทุกอย่างโดยที่เธอไม่ต้องคอยดูแล

วันนี้เธอไม่ได้ตั้งใจมาหาอะไรจริงๆ เพียงแต่อยากเอาผลไม้ในมิติพกพาออกมา จึงหาข้ออ้างเดินเข้าป่าคนเดียวอย่างสบายๆ ไป

บทที่ 122 สับปะรด

เมื่อฮวาเฉี่ยนเหมียนมาถึงบริเวณเชิงเขา ได้เจอชาวบ้านที่มาเก็บฟืนหลายคน ชาวบ้านต่างยิ้มพยักหน้าทักทาย เธอก็พยักหน้าตอบอย่างสุภาพ

พอมาถึงลานว่างในหมู่บ้าน ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ แต่ไกล เธอเดินเข้าไปดูเห็นเด็กๆ กำลังเล่นโยนถุงทราย แต่ละคนวิ่งจนหน้าแดง

เอ้อร์เป่าเห็นเธอเดินมาแต