บทที่ 90 เมืองฮุ่ยอัน

ยามเที่ยง อากาศร้อนจัด

พวกเขาเดินทางมาทั้งเช้า ไม่ได้หยุดพัก

ซูยินมองดวงอาทิตย์ที่ร้อนจัด ข้างหน้าบนถนนหลวงมีต้นไม้ดีๆ พอดีบังร่มเงาได้

"พักที่ข้างหน้ากันหน่อย"

โจวโหย่วฉายพูด "ไม่ต้องหรอก พวกเรายังไม่เหนื่อย"

"ใช่! เดินต่อกันเถอะ"

เพราะจัดการอย่างเหมาะสม คนที่เหนื่อยก็ขึ้นรถ

บทที่ 91 พากันจากไป

ในความฝันที่เห็นล่วงหน้าของเธอ ผู้ลี้ภัยที่เพิ่งมาถึงเหล่านั้นเปรียบเสมือนแกะที่รอถูกฆ่า จมอยู่ในห้วงนิทรา

แม้แต่หนานจิ่งจือและคณะก็ไม่รู้เลยว่ามีคนเหล่านี้เข้ามาใกล้

คนที่เฝ้ายามต่างง่วงนอนกันหมด ซึ่งผิดปกติมาก

เห็นได้ชัดว่าโจ๊กที่แจกไม่ปกติ อาจจะมีอะไรผสมอยู่ข้างใน

ซูยินไ

บทที่ 92 เจรจาความร่วมมือ

"ทำไมพวกเขาถึงแปลกขนาดนี้ ที่นี่พื้นที่กว้าง อยู่หน้าประตูเมือง ปลอดภัยกว่าที่รกร้างว่างเปล่า แถมยังมีโจ๊กฟรีด้วย"

ตระกูลจางคิดไม่ออกว่าทำไม รู้สึกแค่ว่าคนสองกลุ่มนั้นคงสติไม่ดี

ลูกชายคนโตของตระกูลจางพูดว่า "พวกท่านอย่าลืมสิ คนพวกนั้นระมัดระวังมาก ที่นี่ดีขนาดนี้ แต่พวก