บทที่ 89 ความฝันที่เป็นลางบอกเหตุปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนต่างชมเชยคุณนายซวี จนทำให้เธอหน้าแดง

"ข้าเห็นถุงของยินยินเท่านั้นแหละถึงได้คิดแบบนี้ขึ้นมา พวกคุณควรชมเธอมากกว่า"

ซูยินโบกมือ "ไม่ๆๆ ข้าไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย"

คุณนายซวีรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้ยินคำชมจากคนรอบข้าง

เธอกลัวมาตลอดว่าตัวเองจะเป็นภาระ

บทที่ 90 เมืองฮุ่ยอัน

ยามเที่ยง อากาศร้อนจัด

พวกเขาเดินทางมาทั้งเช้า ไม่ได้หยุดพัก

ซูยินมองดวงอาทิตย์ที่ร้อนจัด ข้างหน้าบนถนนหลวงมีต้นไม้ดีๆ พอดีบังร่มเงาได้

"พักที่ข้างหน้ากันหน่อย"

โจวโหย่วฉายพูด "ไม่ต้องหรอก พวกเรายังไม่เหนื่อย"

"ใช่! เดินต่อกันเถอะ"

เพราะจัดการอย่างเหมาะสม คนที่เหนื่อยก็ขึ้นรถ

บทที่ 91 พากันจากไป

ในความฝันที่เห็นล่วงหน้าของเธอ ผู้ลี้ภัยที่เพิ่งมาถึงเหล่านั้นเปรียบเสมือนแกะที่รอถูกฆ่า จมอยู่ในห้วงนิทรา

แม้แต่หนานจิ่งจือและคณะก็ไม่รู้เลยว่ามีคนเหล่านี้เข้ามาใกล้

คนที่เฝ้ายามต่างง่วงนอนกันหมด ซึ่งผิดปกติมาก

เห็นได้ชัดว่าโจ๊กที่แจกไม่ปกติ อาจจะมีอะไรผสมอยู่ข้างใน

ซูยินไ