บทที่ 88 หนานจิ่งจือ

เขาสูดหายใจลึก เดินไปที่ลานบ้านผุพังนั้น พอถึงประตู คนในลานก็มองเขาอย่างระแวง

บัณฑิตหนุ่มมองข้ามทุกคนไป สายตาจับจ้องที่ซูยินซึ่งกำลังย่างเนื้ออย่างตั้งใจ

ซูยินเงยหน้าขึ้น สบตากับอีกฝ่ายพอดี

"รบกวนได้ไหม?"

ซูยินนึกถึงว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา จึงพยักหน้า

เธออยากรู้ว่าเขามาที่นี

บทที่ 89 ความฝันที่เป็นลางบอกเหตุปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนต่างชมเชยคุณนายซวี จนทำให้เธอหน้าแดง

"ข้าเห็นถุงของยินยินเท่านั้นแหละถึงได้คิดแบบนี้ขึ้นมา พวกคุณควรชมเธอมากกว่า"

ซูยินโบกมือ "ไม่ๆๆ ข้าไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย"

คุณนายซวีรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้ยินคำชมจากคนรอบข้าง

เธอกลัวมาตลอดว่าตัวเองจะเป็นภาระ

บทที่ 90 เมืองฮุ่ยอัน

ยามเที่ยง อากาศร้อนจัด

พวกเขาเดินทางมาทั้งเช้า ไม่ได้หยุดพัก

ซูยินมองดวงอาทิตย์ที่ร้อนจัด ข้างหน้าบนถนนหลวงมีต้นไม้ดีๆ พอดีบังร่มเงาได้

"พักที่ข้างหน้ากันหน่อย"

โจวโหย่วฉายพูด "ไม่ต้องหรอก พวกเรายังไม่เหนื่อย"

"ใช่! เดินต่อกันเถอะ"

เพราะจัดการอย่างเหมาะสม คนที่เหนื่อยก็ขึ้นรถ