บทที่ 87 มาเยือนด้วยตนเอง

ในบ้านผุพังท้ายหมู่บ้าน เจ็ดครอบครัวแบ่งงานกัน

คุณนายซวีและพ่อแม่ของโจวโหย่วฉายจัดการบ้าน ทำความสะอาดพื้นที่สำหรับนอนตอนกลางคืน

แม่ซูเนื่องจากขาไม่ดี จึงดูแลเด็กทารกสองคนที่หลับสนิท

หยางกุ้ยและหยางเถ๋าฮวาสองคนช่วยดูแลอยู่ข้างๆ ป้องกันเด็กๆ ตื่นแล้วแม่ซูดูแลไม่ทัน

หยาง

บทที่ 88 หนานจิ่งจือ

เขาสูดหายใจลึก เดินไปที่ลานบ้านผุพังนั้น พอถึงประตู คนในลานก็มองเขาอย่างระแวง

บัณฑิตหนุ่มมองข้ามทุกคนไป สายตาจับจ้องที่ซูยินซึ่งกำลังย่างเนื้ออย่างตั้งใจ

ซูยินเงยหน้าขึ้น สบตากับอีกฝ่ายพอดี

"รบกวนได้ไหม?"

ซูยินนึกถึงว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา จึงพยักหน้า

เธออยากรู้ว่าเขามาที่นี

บทที่ 89 ความฝันที่เป็นลางบอกเหตุปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนต่างชมเชยคุณนายซวี จนทำให้เธอหน้าแดง

"ข้าเห็นถุงของยินยินเท่านั้นแหละถึงได้คิดแบบนี้ขึ้นมา พวกคุณควรชมเธอมากกว่า"

ซูยินโบกมือ "ไม่ๆๆ ข้าไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย"

คุณนายซวีรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้ยินคำชมจากคนรอบข้าง

เธอกลัวมาตลอดว่าตัวเองจะเป็นภาระ