บทที่ 86 แยกทางกัน

หัวหน้าหมู่บ้านหยางยังอยากจะรั้งไว้ แต่ซูยินส่ายหน้าปฏิเสธ

"คุณปู่สาม หนูคิดชัดเจนแล้ว"

หัวหน้าหมู่บ้านหยางยังไม่ยอมแพ้ "พวกเราลงเขากันก่อน พอถึงถนนหลวงแล้ว ถ้าพวกเจ้าเปลี่ยนใจก็ได้"

ซูยินพยักหน้า

การได้น้ำมาควรจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่บรรยากาศในกลุ่มกลับหดหู่

เจ็ดครอบครัวที

บทที่ 87 มาเยือนด้วยตนเอง

ในบ้านผุพังท้ายหมู่บ้าน เจ็ดครอบครัวแบ่งงานกัน

คุณนายซวีและพ่อแม่ของโจวโหย่วฉายจัดการบ้าน ทำความสะอาดพื้นที่สำหรับนอนตอนกลางคืน

แม่ซูเนื่องจากขาไม่ดี จึงดูแลเด็กทารกสองคนที่หลับสนิท

หยางกุ้ยและหยางเถ๋าฮวาสองคนช่วยดูแลอยู่ข้างๆ ป้องกันเด็กๆ ตื่นแล้วแม่ซูดูแลไม่ทัน

หยาง

บทที่ 88 หนานจิ่งจือ

เขาสูดหายใจลึก เดินไปที่ลานบ้านผุพังนั้น พอถึงประตู คนในลานก็มองเขาอย่างระแวง

บัณฑิตหนุ่มมองข้ามทุกคนไป สายตาจับจ้องที่ซูยินซึ่งกำลังย่างเนื้ออย่างตั้งใจ

ซูยินเงยหน้าขึ้น สบตากับอีกฝ่ายพอดี

"รบกวนได้ไหม?"

ซูยินนึกถึงว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา จึงพยักหน้า

เธออยากรู้ว่าเขามาที่นี