บทที่ 70 ปล่อยพวกเขาไปเถอะ

หวังไหล่โถวก้มหัวคำนับชาวบ้านซิ่งฮวา 'โขก โขก' หมุนตัวคำนับไปรอบๆ แต่ละครั้งไม่ได้แค่แตะๆ ได้ยินเสียงดังชัดเจน

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง หน้าผากมีเลือดไหล

อีกห้าคนก็ทำเช่นเดียวกัน

ท่าทางของพวกเขา ทำให้ชาวบ้านซิ่งฮวาหลายคนใจอ่อน

หัวหน้าหมู่บ้านเฉียนซานพูดได้จังหวะ "เฮ้

บทที่ 71 หกสิบตำลึง

หัวหน้าหมู่บ้านหยางเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น "ไม่ต้องทำร้ายร่างกายแล้ว หากเกิดเรื่องร้ายขึ้นในที่กันดารเช่นนี้ ก็ยากจะรักษา เอาอย่างนี้ ให้จ่ายค่าชดเชยแทน คนละสิบตำลึงสำหรับทั้งหกคน"

"อะไรนะ!" ญาติของหวังไล่โถวร้องอย่างตกใจ

ชาวบ้านฝั่งตะวันออกก็ตกตะลึงกับคำเรียกร้องที่สูงลิบของหัวห

บทที่ 72 ออกเดินทางก่อน

ซูเป่าจูมองไปด้านหลัง ชาวบ้านฝั่งตะวันออกถือภาชนะใส่น้ำต่างๆ ตามมาไม่ไกล

คุณป้าแสดงสีหน้ารังเกียจ "พวกนี้เหมือนพลาสเตอร์ยาไม่มีผิด"

"ทุกคนระวังหน่อย"

ชาวบ้านซิ่งฮวาต่างเตือนกัน ไม่กล้าแยกย้ายห่างกันเกินไป จับคู่กันเก็บน้ำค้าง

พุ่มไม้ใกล้ถนนหลวงไม่มีน้ำค้าง พวกเขาต้องเข้