บทที่ 61 แย่งกระต่ายป่า

แม่ของต้าจ้วงไม่ทันระวังตัว ทำให้ซูเป่าจูได้เปรียบ

"ไอ้เด็กบ้านี่ ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้"

แม่ของต้าจ้วงยื่นมือไปดึงข้าของซูเป่าจูบ้าง

ซูเป่าจูไม่ยอมปล่อยมือ กลับยิ่งออกแรงหนักขึ้น

"ไอ้คนไม่รู้จักอาย แย่งของคนอื่น แถมยังรังแกเด็กอีก"

การต่อสู้ของทั้งสองคนเกิดขึ้นเร็วมาก จ

บทที่ 62 ภัยแล้งรุนแรงขึ้น

"ทำไมถึงตีกัน?"

ซูยินนั่งข้างซูเป่าจู ยื่นมือตรวจดูหนังศีรษะของเธอ

ซูเป่าจูพึมพำเบาๆ "ตอนนั้นไม่รู้เป็นอะไร แค่อยากสั่งสอนเธอ คงเพราะเห็นหน้าแล้วไม่ชอบ"

"เธอนี่!"

ซูยินก็ไม่ชอบแม่ของต้าจ้วงเหมือนกัน บางครั้งก็อยากวิ่งไปตีเธอสักที โดยเฉพาะตอนเห็นเธอรังแกต้าหยา

แต่ในเมื่

บทที่ 63 หาแหล่งน้ำ

ก่อนฟ้ามืดสนิทยังเหลือเวลาหนึ่งชั่วยาม พวกเขามีเวลาค้นหาแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น

"ยินยิน พวกเราจะไปทางไหน?"

ซูยินไม่รีบเข้าป่าค้นหาแบบไร้ทิศทาง เธอหาที่สูง ยืนมองต้นไม้โดยรอบ

ต้นไม้ในป่าหลายต้นเหลืองแห้ง แม้แต่ต้นที่ยังเขียวอยู่ก็ดูเหี่ยวเฉา

จริงๆ แล้วทุกคนรู้ดีว่าโอกาสหาแหล