บทที่ 62 ภัยแล้งรุนแรงขึ้น

"ทำไมถึงตีกัน?"

ซูยินนั่งข้างซูเป่าจู ยื่นมือตรวจดูหนังศีรษะของเธอ

ซูเป่าจูพึมพำเบาๆ "ตอนนั้นไม่รู้เป็นอะไร แค่อยากสั่งสอนเธอ คงเพราะเห็นหน้าแล้วไม่ชอบ"

"เธอนี่!"

ซูยินก็ไม่ชอบแม่ของต้าจ้วงเหมือนกัน บางครั้งก็อยากวิ่งไปตีเธอสักที โดยเฉพาะตอนเห็นเธอรังแกต้าหยา

แต่ในเมื่

บทที่ 63 หาแหล่งน้ำ

ก่อนฟ้ามืดสนิทยังเหลือเวลาหนึ่งชั่วยาม พวกเขามีเวลาค้นหาแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น

"ยินยิน พวกเราจะไปทางไหน?"

ซูยินไม่รีบเข้าป่าค้นหาแบบไร้ทิศทาง เธอหาที่สูง ยืนมองต้นไม้โดยรอบ

ต้นไม้ในป่าหลายต้นเหลืองแห้ง แม้แต่ต้นที่ยังเขียวอยู่ก็ดูเหี่ยวเฉา

จริงๆ แล้วทุกคนรู้ดีว่าโอกาสหาแหล

บทที่ 64 แย่งน้ำ

เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารจริงๆ

หยางกุ้ยน้อยเห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อย จึงฮึดฮัดใส่แล้วหันหน้าหนี เข้าไปหาซูยิน

ซูยินกำลังย่างชุดที่สอง ซึ่งเป็นชุดสุดท้าย

กระต่ายตัวนี้ไม่ใหญ่ ไม่ค่อยมีเนื้อ เธอเอากระดูกมาย่างด้วย

พอชุดที่สองเสร็จ ซูยินให้พี่ชายสองคนและอาสาว

ซูยินถือสามไ