บทที่ 55 ภาพนอกเมือง

คุณหว้านซานตัวสั่น มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

ซูยินเอ่ยปาก "ท่านขุนนาง ใบหน้าลุงของข้าน่ารังเกียจ เกรงว่าจะทำให้สายตาท่านขุ่นมัว"

คนนั้นแค่นเสียงเย็นชา ไม่ยอมเลิกรา "บอกให้เงยหน้าก็เงยมา"

ซูยินรีบอธิบาย "ท่านขุนนางอย่าโกรธเลย ลุงของข้าเพราะหน้าตาและรูปร่าง ถูกรังแกมาตั้งแต่เด็ก

บทที่ 56 ฟ้ามืดมิด

"ถ้าไม่ใช่เพราะสามีของเธอคัดค้านอย่างหนัก พวกเราก็คงฟังหัวหน้าหมู่บ้านและเข้าเมืองไปแล้ว จะได้ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้" มีคนยังไม่หยุดบ่น

แม่ต้าจ้วงก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแก เธอเท้าสะเอว "พวกเธอเป็นหมาของพวกเราหรือไง? พวกเราพูดอะไร พวกเธอก็ต้องฟัง มาสิ เห่าให้ข้าฟังหน่อย"

บทที่ 57 ขอน้ำ

มีกลุ่มคนป่าเถื่อนตามหลัง แม้พวกเขาจะออกมาก่อน ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัย โดยเฉพาะที่เสียเวลาระหว่างทางไปบ้าง

ก่อนฟ้ามืด เตรียมออกเดินทางต่อ

เพราะการตายของลุงหยางที่หกและอีกสองคน ทำให้การมีอยู่ของคุณหว้านซานไม่ได้ดึงดูดความสนใจมากนักในขบวน

ซูยินมองไปที่คุณหว้านซาน "ตอนนี้พาท่าน