บทที่ 56 ฟ้ามืดมิด

"ถ้าไม่ใช่เพราะสามีของเธอคัดค้านอย่างหนัก พวกเราก็คงฟังหัวหน้าหมู่บ้านและเข้าเมืองไปแล้ว จะได้ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้" มีคนยังไม่หยุดบ่น

แม่ต้าจ้วงก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแก เธอเท้าสะเอว "พวกเธอเป็นหมาของพวกเราหรือไง? พวกเราพูดอะไร พวกเธอก็ต้องฟัง มาสิ เห่าให้ข้าฟังหน่อย"

บทที่ 57 ขอน้ำ

มีกลุ่มคนป่าเถื่อนตามหลัง แม้พวกเขาจะออกมาก่อน ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัย โดยเฉพาะที่เสียเวลาระหว่างทางไปบ้าง

ก่อนฟ้ามืด เตรียมออกเดินทางต่อ

เพราะการตายของลุงหยางที่หกและอีกสองคน ทำให้การมีอยู่ของคุณหว้านซานไม่ได้ดึงดูดความสนใจมากนักในขบวน

ซูยินมองไปที่คุณหว้านซาน "ตอนนี้พาท่าน

บทที่ 58 ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ยามเย็น กลุ่มคนเดินผ่านป่า อ้อมเมืองหย่งชิงสำเร็จ กลับมาถึงถนนหลวง

ตอนนี้เห็นถนนหลวงแล้ว ไม่มีใครตื่นเต้น

ประสบการณ์หลายครั้งที่ผ่านมา ทำให้พวกเขาเข้าใจเรื่องหนึ่ง บางครั้งถนนหลวงอันตรายกว่าในป่าเสียอีก

"ดึกแล้ว ต้องหาที่พักก่อนพระอาทิตย์ตก"

หัวหน้าหมู่บ้านหยางม