บทที่ 52 เจ้าของห่อผ้า

ซูยินให้แม่ซูและซูเป่าจูไปพักผ่อน ส่วนตัวเองยังคงอยู่เฝ้าข้างนอก เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด

ซูเป่าจูกับแม่ซูไม่ยอม ยืนกรานจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ

ซูยินเถียงสองคนไม่ชนะ จึงปล่อยตามใจพวกเขา

ทุกคนต่างรอ รอให้ฟ้าสาง รอให้ความมืดจางหาย

"เอ้ก เอ้ก เอ้ก"...

พร้อมกับเสียงไก่ขัน ความมืด

บทที่ 53 ไม่รับแม้แต่สตางค์เดียว

"ครั้งนี้ที่รอดมาได้ คนที่พวกเราควรขอบคุณที่สุดคือคุณหนูซู ถ้าไม่มีเธอคิดวิธีรับมือในเวลาสั้นๆ พวกเราคงไม่รอดมาง่ายๆ"

คำพูดของเจ้าของโรงเตี๊ยมทำให้ความโกรธของคนจากหมู่บ้านซิ่งฮวาลดลงไม่น้อย

หยางต้าเหอแค่นเสียงใส่คนฝั่งตรงข้าม "เอาไปเป็นตัวอย่างบ้าง พวกอกตัญญู"

ช

บทที่ 54 ออกจากเมือง

ชายวัยกลางคนและชายหนุ่มในชุดเสื้อยาวกับคนอื่นๆ เห็นพวกเขาตัดสินเรื่องเงินก้อนนั้นในไม่กี่คำพูด ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ

ชายหนุ่มในชุดเสื้อยาวหมุนลูกตา "คุณหนูซู เธอไม่กลัวหรือว่าเงินพวกนี้จะถูกเจ้าของร้านกลืนไปหมด? หรือเขาจะเอาเข้ากระเป๋าตัวเอง?"

"ใช่! เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ใครๆ ก็อ