บทที่ 51 ถอยหนี

เด็กสาวที่กล้าออกมาในเวลาเช่นนี้ และเผชิญหน้ากับเขาอย่างใจเย็นไม่หวั่นเกรงเช่นนี้ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

คุณหว้านซานกัดฟัน "ตกลง ห้าหมื่นก็ห้าหมื่น"

ซูยินเห็นว่าเขาเจ็บปวดใจ จึงยิ้มพูดว่า "คิดดูสิ ชีวิตของคุณยังมีค่าถึงห้าหมื่นตำลึง คิดอย่างนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นไหม?"

ใบหน้าของคุ

บทที่ 52 เจ้าของห่อผ้า

ซูยินให้แม่ซูและซูเป่าจูไปพักผ่อน ส่วนตัวเองยังคงอยู่เฝ้าข้างนอก เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด

ซูเป่าจูกับแม่ซูไม่ยอม ยืนกรานจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ

ซูยินเถียงสองคนไม่ชนะ จึงปล่อยตามใจพวกเขา

ทุกคนต่างรอ รอให้ฟ้าสาง รอให้ความมืดจางหาย

"เอ้ก เอ้ก เอ้ก"...

พร้อมกับเสียงไก่ขัน ความมืด

บทที่ 53 ไม่รับแม้แต่สตางค์เดียว

"ครั้งนี้ที่รอดมาได้ คนที่พวกเราควรขอบคุณที่สุดคือคุณหนูซู ถ้าไม่มีเธอคิดวิธีรับมือในเวลาสั้นๆ พวกเราคงไม่รอดมาง่ายๆ"

คำพูดของเจ้าของโรงเตี๊ยมทำให้ความโกรธของคนจากหมู่บ้านซิ่งฮวาลดลงไม่น้อย

หยางต้าเหอแค่นเสียงใส่คนฝั่งตรงข้าม "เอาไปเป็นตัวอย่างบ้าง พวกอกตัญญู"

ช