บทที่ 50 ข้าราชการสมรู้ร่วมคิดกับโจร

หยางต้าฉวนจัดการกับกลุ่มเล็กนี้เสร็จ ลงไปรายงานสถานการณ์ในลาน จริงๆ แล้วเพื่อปลอบใจทุกคน

"เป็นอย่างไรบ้าง?" เจ้าของโรงแรมถามอย่างตื่นเต้น

"กลุ่มสิบคนที่บุกเข้ามาเมื่อกี้ พวกเราจัดการหมดแล้ว"

ลานเงียบไปสองวินาที วินาทีต่อมาก็มีเสียงโห่ร้องดีใจ

"จริงหรือ?"

"

บทที่ 51 ถอยหนี

เด็กสาวที่กล้าออกมาในเวลาเช่นนี้ และเผชิญหน้ากับเขาอย่างใจเย็นไม่หวั่นเกรงเช่นนี้ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

คุณหว้านซานกัดฟัน "ตกลง ห้าหมื่นก็ห้าหมื่น"

ซูยินเห็นว่าเขาเจ็บปวดใจ จึงยิ้มพูดว่า "คิดดูสิ ชีวิตของคุณยังมีค่าถึงห้าหมื่นตำลึง คิดอย่างนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นไหม?"

ใบหน้าของคุ

บทที่ 52 เจ้าของห่อผ้า

ซูยินให้แม่ซูและซูเป่าจูไปพักผ่อน ส่วนตัวเองยังคงอยู่เฝ้าข้างนอก เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด

ซูเป่าจูกับแม่ซูไม่ยอม ยืนกรานจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ

ซูยินเถียงสองคนไม่ชนะ จึงปล่อยตามใจพวกเขา

ทุกคนต่างรอ รอให้ฟ้าสาง รอให้ความมืดจางหาย

"เอ้ก เอ้ก เอ้ก"...

พร้อมกับเสียงไก่ขัน ความมืด