บทที่ 458 ร้องไห้คร่ำครวญ

แรงกระชากอย่างรุนแรง ทำให้ซูเสี้ยวหย่งลืมตาโพลง คำด่าที่จะหลุดจากปาก พอเห็นว่าใครมาก็กลืนกลับไป

เขายังรู้ดีว่าชุนซีมีน้ำหนักแค่ไหนในสายตาอ๋อง

องครักษ์สองคนจับเขาพยุงขึ้น ซูเสี้ยวหย่งถามออกไป "ชุนซี นี่ทำอะไร?"

ชุนซีแค่นเสียงเย็นชาใส่อีกฝ่าย สั่งองครักษ์ "พาไป"

คนอื่นๆ

บทที่ 459 งัดปากเขา

เขาทุ่มเททุกอย่าง แต่กลับได้ผลลัพธ์แบบนี้

ซ่งจื้ออี้จะสงบใจลงได้อย่างไร

ซูเสี้ยวหย่งตกใจกับสายตาของอ๋องอู๋ ร้องไห้ตะโกน "ฮือๆๆ อ๋องฟังข้าก่อน ข้าทำนายอนาคตได้จริงๆ ข้าช่วยท่านได้จริงๆ"

เขาคลานเข้าไปอย่างทุลักทุเล พยายามจะเกาะขาอีกฝ่าย แต่ถูกองครักษ์กดไว้แน่น ขยับไม่ได้

ซ่งจื

บทที่ 460 พี่ใหญ่ ประหลาดใจไหม

จวนอ๋องอู๋ - ห้องหนังสือ

ซ่งจื้ออี้โกรธจัด "เจ้าว่าอะไรนะ? มีคนช่วยเขาหนีไป?"

ก่อนหน้านี้เขาแค่สงสัย ตอนนี้แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่า ซูเสี้ยวหย่งคนนั้นถูกใครสักคนส่งมาขุดหลุมพรางให้ตน

บ้าชะมัด ถ้าอย่างนั้น ที่เขารู้เรื่องโจรภูเขาของตน คนเบื้องหลังคงรู้เรื่องนี้ด้