บทที่ 457 สายฟ้าฟาดฟ้าแจ่มใส

เมื่อได้ยินว่ามีข่าวจากตะวันตกเฉียงเหนือ ซ่งจื้ออี้ยิ้มออกมา "รีบเอามา"

ชุนซีไม่กล้าชักช้า รีบส่งรายงานข่าวกรองให้ทันที

ซ่งจื้ออี้ยิ้มที่ดวงตาขณะแกะจดหมาย ในใจมีความคาดหวังแอบแฝง มีความตื่นเต้น และยังมีความประหม่า

จดหมายไม่ได้หยุดอยู่นานเพราะอารมณ์ที่ซับซ้อนของเขา เ

บทที่ 458 ร้องไห้คร่ำครวญ

แรงกระชากอย่างรุนแรง ทำให้ซูเสี้ยวหย่งลืมตาโพลง คำด่าที่จะหลุดจากปาก พอเห็นว่าใครมาก็กลืนกลับไป

เขายังรู้ดีว่าชุนซีมีน้ำหนักแค่ไหนในสายตาอ๋อง

องครักษ์สองคนจับเขาพยุงขึ้น ซูเสี้ยวหย่งถามออกไป "ชุนซี นี่ทำอะไร?"

ชุนซีแค่นเสียงเย็นชาใส่อีกฝ่าย สั่งองครักษ์ "พาไป"

คนอื่นๆ

บทที่ 459 งัดปากเขา

เขาทุ่มเททุกอย่าง แต่กลับได้ผลลัพธ์แบบนี้

ซ่งจื้ออี้จะสงบใจลงได้อย่างไร

ซูเสี้ยวหย่งตกใจกับสายตาของอ๋องอู๋ ร้องไห้ตะโกน "ฮือๆๆ อ๋องฟังข้าก่อน ข้าทำนายอนาคตได้จริงๆ ข้าช่วยท่านได้จริงๆ"

เขาคลานเข้าไปอย่างทุลักทุเล พยายามจะเกาะขาอีกฝ่าย แต่ถูกองครักษ์กดไว้แน่น ขยับไม่ได้

ซ่งจื