บทที่ 351 ศพหญิง

ในเวลานั้น มีกลุ่มผู้อพยพยืนจับปลาอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ

พวกเขาเป็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำและทะเลสาบ ชำนาญการว่ายน้ำและจับปลา แม้จะอยู่ระหว่างการอพยพ พวกเขาก็ยังนำอวนจับปลาติดตัวมาด้วย

ตลอดทาง เมื่อพบแม่น้ำหรือทะเลสาบ พวกเขาก็จะทอดแหจับปลา บางครั้งก็ได้ปลา บางครั้งก็ไม่ได้อะไรเล

บทที่ 352 พบสวี่หลานจื่อ

ไม่เพียงแต่เป็นศพผู้หญิง แต่เป็นศพที่บวมน้ำจนดูเหมือนยักษ์

คนที่กล้าเข้าไปดูใกล้ๆ พอดูเสร็จก็วิ่งไปอาเจียนที่ไกลๆ

"อ๊วก อ๊วก อ๊วก..."

คนอื่นๆ เห็นดังนั้น บางคนหลีกหนีไป ไม่กล้าดู บางคนรวบรวมความกล้า อยากรู้ว่าน่าขยะแขยงขนาดไหนถึงทำให้คนมีปฏิกิริยาขนาดนี้

ตลอดทางที่เดิน

บทที่ 353 จับได้ไล่ทัน

จิ่วโยวหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกจากห่อ เขียนข้อความลงบนกระดาษแผ่นเล็ก เป่านกหวีดหนึ่งครั้ง นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งบินมาข้างกาย

เขาใส่กระดาษลงในกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ผูกติดกับขานกพิราบ

นกพิราบบินจากไป มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุด

ในเมืองหลวง

ในคฤหาสน์แห่งหนึ่งทางใต้ของเมือ