บทที่ 350 แม่ก็เกิดใหม่เช่นกัน

"ซู้กั๋วกงรังเกียจลูกอนุนอกบ้าน ในสายตาเขา ลูกแท้เท่านั้นที่เป็นลูกจวนกั๋วกงที่ถูกต้อง" ขันทีหงทำลายความฝันของเขา

"อ้อ" ซูซิ่นหยางตอบอย่างหมดกำลังใจ

"แต่เจ้าไม่ต้องกังวล มีพวกเราคอยช่วยเหลือเจ้าอยู่เบื้องหลัง แค่เจ้าฟังคำพวกเรา ก็ไม่ยากเกินไป"

"ครับ" ซูซิ่นหยางพยั

บทที่ 351 ศพหญิง

ในเวลานั้น มีกลุ่มผู้อพยพยืนจับปลาอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ

พวกเขาเป็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำและทะเลสาบ ชำนาญการว่ายน้ำและจับปลา แม้จะอยู่ระหว่างการอพยพ พวกเขาก็ยังนำอวนจับปลาติดตัวมาด้วย

ตลอดทาง เมื่อพบแม่น้ำหรือทะเลสาบ พวกเขาก็จะทอดแหจับปลา บางครั้งก็ได้ปลา บางครั้งก็ไม่ได้อะไรเล

บทที่ 352 พบสวี่หลานจื่อ

ไม่เพียงแต่เป็นศพผู้หญิง แต่เป็นศพที่บวมน้ำจนดูเหมือนยักษ์

คนที่กล้าเข้าไปดูใกล้ๆ พอดูเสร็จก็วิ่งไปอาเจียนที่ไกลๆ

"อ๊วก อ๊วก อ๊วก..."

คนอื่นๆ เห็นดังนั้น บางคนหลีกหนีไป ไม่กล้าดู บางคนรวบรวมความกล้า อยากรู้ว่าน่าขยะแขยงขนาดไหนถึงทำให้คนมีปฏิกิริยาขนาดนี้

ตลอดทางที่เดิน