บทที่ 352 พบสวี่หลานจื่อ

ไม่เพียงแต่เป็นศพผู้หญิง แต่เป็นศพที่บวมน้ำจนดูเหมือนยักษ์

คนที่กล้าเข้าไปดูใกล้ๆ พอดูเสร็จก็วิ่งไปอาเจียนที่ไกลๆ

"อ๊วก อ๊วก อ๊วก..."

คนอื่นๆ เห็นดังนั้น บางคนหลีกหนีไป ไม่กล้าดู บางคนรวบรวมความกล้า อยากรู้ว่าน่าขยะแขยงขนาดไหนถึงทำให้คนมีปฏิกิริยาขนาดนี้

ตลอดทางที่เดิน

บทที่ 353 จับได้ไล่ทัน

จิ่วโยวหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกจากห่อ เขียนข้อความลงบนกระดาษแผ่นเล็ก เป่านกหวีดหนึ่งครั้ง นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งบินมาข้างกาย

เขาใส่กระดาษลงในกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ผูกติดกับขานกพิราบ

นกพิราบบินจากไป มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุด

ในเมืองหลวง

ในคฤหาสน์แห่งหนึ่งทางใต้ของเมือ

บทที่ 354 ความจริงของการแต่งเข้าจวนอ๋อง

ในห้องโถง เหิงโย่วอี้ยืนอยู่ในตำแหน่งประธาน แม่นมจ้าวยืนอยู่ด้านล่าง ก้มหน้าสำนึกผิด ท่าทางนอบน้อมเท่าที่จะนอบน้อมได้ ไม่มีท่าทางยโสโอหังเหมือนในจวนอ๋อง ที่ไม่เห็นเหิงโย่วอี้ผู้เป็นนายหญิงอยู่ในสายตา

"แม่จ้าว เจ้าก็เป็นคนเก่าของจวนอ๋อง และเป็นคนรับใช้ข้างกา