บทที่ 28 ฝูงชนบ้าคลั่ง

ภรรยาคนที่ห้าพูดเสียงสั่น "นี่... นี่คือพวกคนอพยพที่... ที่ตระกูลหยางพูดถึงใช่ไหม"

'คนอพยพ' ที่บุกเข้ามาในยามดึก จะเป็นคนอพยพธรรมดาหรือ คำตอบคือไม่ใช่แน่นอน

ทั้งสี่คนสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมกัน

"ข้าจะลงไปบอกชาวบ้าน"

คนที่สามหันหลังจะเดินลงเขา พอก้าวขาออกไปก้าวหนึ่ง แขนก็ถู

บทที่ 29 สำนึกผิดก็สายเกินไป

ตอนนี้พวกเขาอยู่ใกล้กลุ่มปีศาจพวกนั้นเกินไป ถูกไล่ตามได้ง่าย

ทุกคนวิ่งขึ้นเขาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หนามเกี่ยวฉีกแขนเสื้อ บาดผิวหนัง แต่ก็ไม่ทำให้พวกเขาช้าลง ทุกคนมุ่งหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ ยิ่งห่างจากหมู่บ้านเท่าไหร่ โอกาสรอดก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

เสียงกรีดร้องจากหมู่บ้

บทที่ 30 พบหมู่บ้านระหว่างทาง

บนถนนหลวงไปเมืองหย่งชิง ฟ้าเพิ่งสาง คนที่นอนสองข้างทางทยอยตื่น

คืนที่ผ่านมา ซูยินหลับไม่ฝัน

ซูเป่าจูเหลือบเห็นจุดแดงบนแขนเธอ "ทำไมยุงชอบกัดเธอจัง"

"อาจเพราะเลือดข้าหอมกว่า" ซูยินพูดติดตลก

"ฮ่าๆๆ อาจจริงนะ ข้านอนข้างเธอ แทบไม่โดนกัดเลย" ซูเป่าจูอวดแขนขาวนวล

"ไปไปไ