บทที่ 27 มังกรไฟมาแล้ว

"ยินยิน เธอคิดว่าพ่อกับพวกเขาจะหนีทันเหมือนชาติที่แล้วไหม" แม่ซูเป็นห่วงพ่อซูและลูกสองคน

แม้ว่าเส้นทางนั้นจะเป็นทางที่เด็กสองคนเลือกเอง แม้ว่าพวกเขาจะถูกคุณย่าซูเลี้ยงดูจนไม่นับว่าเธอเป็นแม่ แต่พวกเขาก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ ไม่ใช่ว่าจะทิ้งก็ทิ้งได้

"ได้แน่นอนค่ะ แม่ อ

บทที่ 28 ฝูงชนบ้าคลั่ง

ภรรยาคนที่ห้าพูดเสียงสั่น "นี่... นี่คือพวกคนอพยพที่... ที่ตระกูลหยางพูดถึงใช่ไหม"

'คนอพยพ' ที่บุกเข้ามาในยามดึก จะเป็นคนอพยพธรรมดาหรือ คำตอบคือไม่ใช่แน่นอน

ทั้งสี่คนสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมกัน

"ข้าจะลงไปบอกชาวบ้าน"

คนที่สามหันหลังจะเดินลงเขา พอก้าวขาออกไปก้าวหนึ่ง แขนก็ถู

บทที่ 29 สำนึกผิดก็สายเกินไป

ตอนนี้พวกเขาอยู่ใกล้กลุ่มปีศาจพวกนั้นเกินไป ถูกไล่ตามได้ง่าย

ทุกคนวิ่งขึ้นเขาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หนามเกี่ยวฉีกแขนเสื้อ บาดผิวหนัง แต่ก็ไม่ทำให้พวกเขาช้าลง ทุกคนมุ่งหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ ยิ่งห่างจากหมู่บ้านเท่าไหร่ โอกาสรอดก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

เสียงกรีดร้องจากหมู่บ้