บทที่ 27

มังกรไฟมาแล้ว

"ยินยิน เธอคิดว่าพ่อกับพวกเขาจะหนีทันเหมือนชาติที่แล้วไหม" แม่ซูเป็นห่วงพ่อซูและลูกสองคน

แม้ว่าเส้นทางนั้นจะเป็นทางที่เด็กสองคนเลือกเอง แม้ว่าพวกเขาจะถูกคุณย่าซูเลี้ยงดูจนไม่นับว่าเธอเป็นแม่ แต่พวกเขาก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ ไม่ใช่ว่าจะทิ้งก็ทิ้งได้

"ได้แน่นอนค่ะ แม่

บทที่ 28

ฝูงชนบ้าคลั่ง

ภรรยาคนที่ห้าพูดเสียงสั่น "นี่... นี่คือพวกคนอพยพที่... ที่ตระกูลหยางพูดถึงใช่ไหม"

'คนอพยพ' ที่บุกเข้ามาในยามดึก จะเป็นคนอพยพธรรมดาหรือ คำตอบคือไม่ใช่แน่นอน

ทั้งสี่คนสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมกัน

"ข้าจะลงไปบอกชาวบ้าน"

คนที่สามหันหลังจะเดินลงเขา พอก้าวขาออกไปก้าวหนึ่ง แขนก็

บทที่ 29

สำนึกผิดก็สายเกินไป

ตอนนี้พวกเขาอยู่ใกล้กลุ่มปีศาจพวกนั้นเกินไป ถูกไล่ตามได้ง่าย

ทุกคนวิ่งขึ้นเขาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หนามเกี่ยวฉีกแขนเสื้อ บาดผิวหนัง แต่ก็ไม่ทำให้พวกเขาช้าลง ทุกคนมุ่งหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ ยิ่งห่างจากหมู่บ้านเท่าไหร่ โอกาสรอดก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

เสียงกรีดร้องจากหมู่