บทที่ 29

สำนึกผิดก็สายเกินไป

ตอนนี้พวกเขาอยู่ใกล้กลุ่มปีศาจพวกนั้นเกินไป ถูกไล่ตามได้ง่าย

ทุกคนวิ่งขึ้นเขาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หนามเกี่ยวฉีกแขนเสื้อ บาดผิวหนัง แต่ก็ไม่ทำให้พวกเขาช้าลง ทุกคนมุ่งหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ ยิ่งห่างจากหมู่บ้านเท่าไหร่ โอกาสรอดก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

เสียงกรีดร้องจากหมู่

บทที่ 30

พบหมู่บ้านระหว่างทาง

บนถนนหลวงไปเมืองหย่งชิง ฟ้าเพิ่งสาง คนที่นอนสองข้างทางทยอยตื่น

คืนที่ผ่านมา ซูยินหลับไม่ฝัน

ซูเป่าจูเหลือบเห็นจุดแดงบนแขนเธอ "ทำไมยุงชอบกัดเธอจัง"

"อาจเพราะเลือดข้าหอมกว่า" ซูยินพูดติดตลก

"ฮ่าๆๆ อาจจริงนะ ข้านอนข้างเธอ แทบไม่โดนกัดเลย" ซูเป่าจูอวดแขนขาวนวล

"ไปไ

บทที่ 31

ไข้สูง

วันนี้ แม่ซูต้มโจ๊กเนื้อหนึ่งหม้อ กินคู่กับขนมปังแห้งที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ แม้จะเป็นอาหารธรรมดา แต่ก็เป็นของดีที่หลายคนอยากกินแต่ไม่มีโอกาสได้กิน

ขณะที่พวกเขากำลังกินกันอยู่ หยางกุ้ยน้อยถือขนมปังทอดใส่หัวหอม 3 ชิ้นเดินมา

"ป้า พี่สาว แม่ให้ข้าเอามาส่งครับ อร่อยมากเลยนะ" พูดพลางใช้