บทที่ 239 วัตถุลึกลับ

"ตึง"...

ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน น้ำตาคลอหน่วย ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง ก้มหัวคำนับซูยินซ้ำๆ

เธอพูดเสียงสะอื้น "ขอคุณหนูโปรดเมตตา พาข้าไปด้วยเถิด ญาติพี่น้องข้าไม่เหลือใครแล้ว ข้าเหลือเพียงลำพัง ถ้าเดินทางคนเดียว คงไปไม่ถึงสิบลี้ก็จะ... ขอร้องคุณหนูโปรดสง

บทที่ 240 พี่น้องตระกูลซู

ดอกไม้บานสองดอก แยกกิ่งคนละทาง

ย้อนเวลากลับไปหลังจากซูเสี้ยวจงถูกครอบครัวซูทอดทิ้ง...

ภายใต้แดดร้อนจัด แสงอาทิตย์แผดเผาพื้นดินอย่างไร้ปรานี ราวกับจะละลายทุกสิ่ง บนถนนหลวงกว้างและยาว กลุ่มคนในชุดขาดวิ่นกำลังลากเท้าที่อ่อนล้าเดินไปอย่างยากลำบาก

พวกเขาแต่ละคนเหมือนซากศพที่

บทที่ 241 ถูกทุบตี

คราวนี้ซูซิ่นกวงขวางหน้าพี่ชายไว้ รับตบแทนเต็มๆ ใบหน้าเบี่ยงไป แก้มแสบร้อน ในปากรู้สึกถึงรสเหล็ก

ซูซิ่นหยางกำลังจะพูดอะไร แต่สายตากลับถูกดึงดูดด้วยเลือดที่มุมปากน้องชาย กังวลมาก "เจ้าเป็นอะไร?"

ซูซิ่นกวงอ้าปาก ฟันหนึ่งซี่หลุด ร่วงลงพื้นพร้อมเลือด

"พี่ ข้าเจ็บ"

ซูซิ่นหยางโกรธ