บทที่ 240 พี่น้องตระกูลซู

ดอกไม้บานสองดอก แยกกิ่งคนละทาง

ย้อนเวลากลับไปหลังจากซูเสี้ยวจงถูกครอบครัวซูทอดทิ้ง...

ภายใต้แดดร้อนจัด แสงอาทิตย์แผดเผาพื้นดินอย่างไร้ปรานี ราวกับจะละลายทุกสิ่ง บนถนนหลวงกว้างและยาว กลุ่มคนในชุดขาดวิ่นกำลังลากเท้าที่อ่อนล้าเดินไปอย่างยากลำบาก

พวกเขาแต่ละคนเหมือนซากศพที่

บทที่ 241 ถูกทุบตี

คราวนี้ซูซิ่นกวงขวางหน้าพี่ชายไว้ รับตบแทนเต็มๆ ใบหน้าเบี่ยงไป แก้มแสบร้อน ในปากรู้สึกถึงรสเหล็ก

ซูซิ่นหยางกำลังจะพูดอะไร แต่สายตากลับถูกดึงดูดด้วยเลือดที่มุมปากน้องชาย กังวลมาก "เจ้าเป็นอะไร?"

ซูซิ่นกวงอ้าปาก ฟันหนึ่งซี่หลุด ร่วงลงพื้นพร้อมเลือด

"พี่ ข้าเจ็บ"

ซูซิ่นหยางโกรธ

บทที่ 242 การค้า

ชายหน้าหนูมองคุณปู่ซู รู้ว่าในกลุ่มคนพวกนี้ มีแค่เขาที่เข้าใจ

เขาชอบคุยกับคนที่เข้าใจ

คุยกับคนที่ไม่เข้าใจเหนื่อยเกินไป เช่นชายหนุ่มคนเดียวในครอบครัวนี้ เป็นคนโง่

ซูเสี้ยวอี้ยังงุนงงอยู่ มองหน้าพ่อกับชายฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เข้าใจ

พวกเขากำลังเล่นปริศนาอะไร

ชายหน้าหนูยิ้มพูด "บ้