บทที่ 214 รองเจ้าของร้านเอ่ยปาก

แม่ซูเบิกตาโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

ริมฝีปากเธอเผยอเล็กน้อยแต่พูดอะไรไม่ออก เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

เธอไม่เคยคิดเลยว่าการพบกับสามีจะเป็นในสถานการณ์แบบนี้

ก่อนที่แม่ซูจะพูด ซูยินรีบพูดก่อน "แม่ อาสาว อย่าเพิ่งตกใจ เรื่องนี้เกิดเพราะหนู หนูจะรับผิดชอบเอง ถึงต้อ

บทที่ 215 เข้าพักที่โรงแรม

พอนึกภาพออก อนาคตของเด็กพวกนี้คงจะน่าเศร้ามาก

"ฮ่ะ โลกนี้ช่างกินคนจริงๆ" แม่ซูถอนหายใจหนักๆ

รอจนขบวนอี้เซี้ยงตึ้งค่อยๆ หายลับไป ชาวเมืองถึงได้โล่งอก ในที่สุดก็มีคนกล้าหนึ่งรวบรวมความกล้าพูดขึ้น "พวกท่านรีบออกจากเมืองเถอะ ยิ่งไกลยิ่งดี!"

พูดยังไม่ทันจบ คนผู้นั้นก็รีบมุ

บทที่ 216 เข้าพักสำเร็จ

เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเจ้าของร้าน ซูยินยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วพูดเบาๆ ว่า "ไม่ต้องรีบร้อน พูดถึงเรื่องนี้แล้ว คุณหว้านซานเคยเล่าเรื่องสนุกๆ ให้ข้าฟัง และเรื่องนั้นก็เกี่ยวกับท่านเจ้าของร้านด้วย วันนี้พอได้เจอท่านแล้ว ข้ากลับรู้สึกว่าท่านไม่น่าจะเป็นคนท