บทที่ 215 เข้าพักที่โรงแรม

พอนึกภาพออก อนาคตของเด็กพวกนี้คงจะน่าเศร้ามาก

"ฮ่ะ โลกนี้ช่างกินคนจริงๆ" แม่ซูถอนหายใจหนักๆ

รอจนขบวนอี้เซี้ยงตึ้งค่อยๆ หายลับไป ชาวเมืองถึงได้โล่งอก ในที่สุดก็มีคนกล้าหนึ่งรวบรวมความกล้าพูดขึ้น "พวกท่านรีบออกจากเมืองเถอะ ยิ่งไกลยิ่งดี!"

พูดยังไม่ทันจบ คนผู้นั้นก็รีบมุ

บทที่ 216 เข้าพักสำเร็จ

เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเจ้าของร้าน ซูยินยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วพูดเบาๆ ว่า "ไม่ต้องรีบร้อน พูดถึงเรื่องนี้แล้ว คุณหว้านซานเคยเล่าเรื่องสนุกๆ ให้ข้าฟัง และเรื่องนั้นก็เกี่ยวกับท่านเจ้าของร้านด้วย วันนี้พอได้เจอท่านแล้ว ข้ากลับรู้สึกว่าท่านไม่น่าจะเป็นคนท

บทที่ 217 คนนั้นคือพ่อของข้า

ในห้อง แม่ซูและซูเป่าจูทนไม่ไหวอีกต่อไป พูดสิ่งที่อัดอั้นในใจออกมา

"ยินยิน คนที่เราเจอเมื่อกี้เป็นพ่อของเจ้าจริงหรือ?" แม่ซูถามอย่างร้อนใจ

ซูเป่าจูก็ถามตาม "ยินยิน คนนั้นเป็นพี่ชายข้าจริงหรือ?"

ซูยินมองสองคนที่ยังกำลังย่อยข้อเท็จจริงที่ว่าพ่อผู้ภักดีต่อพ่อแม่ของเธอไ