บทที่ 146

พบเบาะแส

กลุ่มคนเหล่านั้นออกเดินทางทันที มุ่งหน้าไปยังถนนหลวงระหว่างเขตหย่งชิงกับฟู่ซุ่น

"หัวหน้า เราพบร่องรอยแล้ว"

กลุ่มคนเดินผ่านป่าและพบเส้นทางเล็กๆ เนื่องจากอากาศแห้ง ไม่มีฝนตก จึงยังเห็นรอยล้อรถได้ชัดเจน

"มีรอยล้อรถ"

พวกเขาเดินตามรอยล้อไปและพบจุดที่มีการต่อสู้

พวกเขาล้วนเป็นผ

บทที่ 147

กำลังจะเฉลยปริศนา

เขาพูดส่งเดชไป ไม่คิดว่าจะช่วยให้มีชีวิตรอดได้อีกพักหนึ่ง

ดาบเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ลำคอ เพียงขยับอีกนิด ศีรษะก็จะหล่นลงพื้น

"เจ้ารู้เรื่องของคนกลุ่มนั้นหรือ?" ดวงตาเย็นชาของหัวหน้าจ้องมองเขา

ชายผู้นั้นเห็นความหวังจะรอด จึงพยักหน้าไม่หยุด สมองพยายามนึกถึงเรื่องราวของกล

บทที่ 148

วางแผนล่วงหน้า

รองหัวหน้าโมโหกับความเชื่องช้าของเขา อดไม่ได้ตะโกน "ชื่ออะไรกันแน่?"

ชายผู้นั้นสะดุ้งตกใจ "ข้า..."

หัวหน้าจ้องรองหัวหน้าอย่างดุดัน "หุบปาก เจ้าคิดให้ดีๆ"

ชายผู้นั้นพยักหน้าด้วยความกลัว

เขาจำได้ว่าชาวหมู่บ้านซิ่งฮวาเรียกเธอว่าซูเหนียง และคนในหมู่บ้านซิ่งฮวาแซ่หยางทั้ง