บทที่ 145 ไม่เหลือใครสักคน

"พูดตามตรง บางทีพวกเราอาจไว้ชีวิตพวกเจ้า ถ้าไม่พูด ทุกคนต้องตาย"

หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกถึงความเย็นที่คอ ความตายคุกคามอยู่เหนือศีรษะ

เขาไม่กลัว กลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด

เขารู้ว่าแม้พวกเขาจะพูด คนพวกนี้ก็จะไม่ปล่อยพวกเขาไป

ในวินาทีที่แม่ของต้าจ้วงเปิดปาก ชะตากรรมของทุก

บทที่ 146 พบเบาะแส

กลุ่มคนเหล่านั้นออกเดินทางทันที มุ่งหน้าไปยังถนนหลวงระหว่างเขตหย่งชิงกับฟู่ซุ่น

"หัวหน้า เราพบร่องรอยแล้ว"

กลุ่มคนเดินผ่านป่าและพบเส้นทางเล็กๆ เนื่องจากอากาศแห้ง ไม่มีฝนตก จึงยังเห็นรอยล้อรถได้ชัดเจน

"มีรอยล้อรถ"

พวกเขาเดินตามรอยล้อไปและพบจุดที่มีการต่อสู้

พวกเขาล้วนเป็นผู้

บทที่ 147 กำลังจะเฉลยปริศนา

เขาพูดส่งเดชไป ไม่คิดว่าจะช่วยให้มีชีวิตรอดได้อีกพักหนึ่ง

ดาบเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ลำคอ เพียงขยับอีกนิด ศีรษะก็จะหล่นลงพื้น

"เจ้ารู้เรื่องของคนกลุ่มนั้นหรือ?" ดวงตาเย็นชาของหัวหน้าจ้องมองเขา

ชายผู้นั้นเห็นความหวังจะรอด จึงพยักหน้าไม่หยุด สมองพยายามนึกถึงเรื่องราวของกลุ่