บทที่ 133

เดินทางด้วยกัน

ไม่เพียงแต่เธอที่เป็นเยาวชนดีเด่นที่เกิดและเติบโตใต้ธงแดงจะรู้สึกไม่สบายใจ แม้แต่คนที่อ่านหนังสือไม่ออก รู้แต่ก้มหน้าทำไร่ไถนาก็รู้สึกไม่สบายตัว ใครก็ตามที่ยังมีมนุษยธรรมหลงเหลืออยู่ย่อมรู้สึกเช่นนี้

ลี่รุ่ยมองเด็กชายวัยรุ่นด้านหลังด้วยสายตาเย็นชา "ลี่เซี่ยง เจ้าพูดมาตา

บทที่ 134

แต่ละคนมีโชคชะตาของตน

กลุ่มของลี่รุ่ยดีใจมาก

เสียเวลาที่นี่หนึ่งธูป (30 นาที) ก็ถือว่าให้คนและม้าได้พักสักหน่อย

ซูยินเอ่ยปาก "ไปกันเถอะ"

กองคาราวานใหญ่โตออกเดินทางต่อ กลุ่มของลี่รุ่ยเดินตามหลังกลุ่มของซูยิน

กลุ่มชายหนวดเคราหลังจากพวกเขาไปแล้ว ก็เดินตามห่างๆ

กองคาราวานยาวเหยียดนี้

บทที่ 135

ศพในท้องน้ำแห้ง

"ข้า... ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร"

หยุนเหนียงก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่ร่างกายควบคุมไม่ได้ เหนื่อยก็คือเหนื่อย ไม่สบายก็คือไม่สบาย

ลี่สือส่งห่อของบนตัวให้พี่ชาย ให้ช่วยแบกแทนสักพัก แล้วย่อตัวลง

"ขึ้นมาสิ"

หยุนเหนียงลังเลสองวินาที ค่อยๆ ปีนขึ้นหลังสามี

ลี่รุ่ยสังเกตเห็นการก