บทที่ 133 เดินทางด้วยกัน

ไม่เพียงแต่เธอที่เป็นเยาวชนดีเด่นที่เกิดและเติบโตใต้ธงแดงจะรู้สึกไม่สบายใจ แม้แต่คนที่อ่านหนังสือไม่ออก รู้แต่ก้มหน้าทำไร่ไถนาก็รู้สึกไม่สบายตัว ใครก็ตามที่ยังมีมนุษยธรรมหลงเหลืออยู่ย่อมรู้สึกเช่นนี้

ลี่รุ่ยมองเด็กชายวัยรุ่นด้านหลังด้วยสายตาเย็นชา "ลี่เซี่ยง เจ้าพูดมาตามต

บทที่ 134 แต่ละคนมีโชคชะตาของตน

กลุ่มของลี่รุ่ยดีใจมาก

เสียเวลาที่นี่หนึ่งธูป (30 นาที) ก็ถือว่าให้คนและม้าได้พักสักหน่อย

ซูยินเอ่ยปาก "ไปกันเถอะ"

กองคาราวานใหญ่โตออกเดินทางต่อ กลุ่มของลี่รุ่ยเดินตามหลังกลุ่มของซูยิน

กลุ่มชายหนวดเคราหลังจากพวกเขาไปแล้ว ก็เดินตามห่างๆ

กองคาราวานยาวเหยียดนี้ ส

บทที่ 135 ศพในท้องน้ำแห้ง

"ข้า... ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร"

หยุนเหนียงก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่ร่างกายควบคุมไม่ได้ เหนื่อยก็คือเหนื่อย ไม่สบายก็คือไม่สบาย

ลี่สือส่งห่อของบนตัวให้พี่ชาย ให้ช่วยแบกแทนสักพัก แล้วย่อตัวลง

"ขึ้นมาสิ"

หยุนเหนียงลังเลสองวินาที ค่อยๆ ปีนขึ้นหลังสามี

ลี่รุ่ยสังเกตเห็นการกระ