บทที่ 134 แต่ละคนมีโชคชะตาของตน

กลุ่มของลี่รุ่ยดีใจมาก

เสียเวลาที่นี่หนึ่งธูป (30 นาที) ก็ถือว่าให้คนและม้าได้พักสักหน่อย

ซูยินเอ่ยปาก "ไปกันเถอะ"

กองคาราวานใหญ่โตออกเดินทางต่อ กลุ่มของลี่รุ่ยเดินตามหลังกลุ่มของซูยิน

กลุ่มชายหนวดเคราหลังจากพวกเขาไปแล้ว ก็เดินตามห่างๆ

กองคาราวานยาวเหยียดนี้ ส

บทที่ 135 ศพในท้องน้ำแห้ง

"ข้า... ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร"

หยุนเหนียงก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่ร่างกายควบคุมไม่ได้ เหนื่อยก็คือเหนื่อย ไม่สบายก็คือไม่สบาย

ลี่สือส่งห่อของบนตัวให้พี่ชาย ให้ช่วยแบกแทนสักพัก แล้วย่อตัวลง

"ขึ้นมาสิ"

หยุนเหนียงลังเลสองวินาที ค่อยๆ ปีนขึ้นหลังสามี

ลี่รุ่ยสังเกตเห็นการกระ

บทที่ 136 สองกลุ่มอำนาจ

ซูยินเหลียวมอง สายตาผ่านใบหน้าคุณหว้านซานไปจนถึงหนานจิ่งจือ

คุณหว้านซานจ้องมองศพเหล่านั้น แม้จะขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่แสดงสีหน้าอื่นใด ส่วนหนานจิ่งจือ สีหน้าเคร่งขรึม เห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกับชุดที่ศพสวมใส่

ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก หนานจิ่งจือก็ลงไปที่ท้องน้ำ

"เดี๋ยวก่อน"

ซ