บทที่ 132 นั่นไม่ใช่เนื้อปกติ

ซูยินก็เห็นร่างที่คุ้นเคยเช่นกัน

"เป็นพวกเขา"

หนานจิ่งจือหันมา "เธอรู้จักหรือ?"

"อืม"

ซูเป่าจูเอ่ยปาก "ยินยิน พวกเราจะ...ไหม?"

ซูยินหยิบดาบยาว คนอื่นๆ เห็นแล้วต่างมองมาที่เธอ

"คนจากหมู่บ้านตระกูลหลี่"

หยางคนขายเนื้อและคนอื่นๆ เข้าใจแล้ว ต่างหยิบดาบยาว ตามเธอไป

ตอนนี้

บทที่ 133 เดินทางด้วยกัน

ไม่เพียงแต่เธอที่เป็นเยาวชนดีเด่นที่เกิดและเติบโตใต้ธงแดงจะรู้สึกไม่สบายใจ แม้แต่คนที่อ่านหนังสือไม่ออก รู้แต่ก้มหน้าทำไร่ไถนาก็รู้สึกไม่สบายตัว ใครก็ตามที่ยังมีมนุษยธรรมหลงเหลืออยู่ย่อมรู้สึกเช่นนี้

ลี่รุ่ยมองเด็กชายวัยรุ่นด้านหลังด้วยสายตาเย็นชา "ลี่เซี่ยง เจ้าพูดมาตามต

บทที่ 134 แต่ละคนมีโชคชะตาของตน

กลุ่มของลี่รุ่ยดีใจมาก

เสียเวลาที่นี่หนึ่งธูป (30 นาที) ก็ถือว่าให้คนและม้าได้พักสักหน่อย

ซูยินเอ่ยปาก "ไปกันเถอะ"

กองคาราวานใหญ่โตออกเดินทางต่อ กลุ่มของลี่รุ่ยเดินตามหลังกลุ่มของซูยิน

กลุ่มชายหนวดเคราหลังจากพวกเขาไปแล้ว ก็เดินตามห่างๆ

กองคาราวานยาวเหยียดนี้ ส