บทที่ 119 เจออันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เดินๆๆ ไปตลอดทาง...

ทุกคนเหนื่อยจนพูดไม่ออก หน้าซีดเหมือนผัก ริมฝีปากแห้งแตก คอแห้งผากจนเจ็บ ซูเสี้ยวจงอยากกลืนน้ำลายเพื่อให้คอชุ่มชื้น แต่นานแล้วยังไม่มีน้ำลายสักหยด

เด็กทั้งสองก็ไม่ดีกว่ากัน เหนื่อยจนก้าวขาไม่ไหว ทั้งตัวต้องอาศัยซูเสี้ยวจงพยุงเดิน

ไม่ใช่แค่พ

บทที่ 120 สองคนหายไป

ภรรยาลูกชายคนที่สองได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของลูก หันกลับไป เห็นผู้ชายหลายคนพาลูกวิ่งหนีไป ตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น ตาถลนวิ่งไล่ตามพวกนั้น

ผู้ชายที่กำลังไล่ตามซูเยาและซูเตี้ยวก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเด็กๆ เช่นกัน

ซูเสี้ยวจงได้ยินเสียงร้องของลูก หยุดฝีเท้าทันที

บทที่ 121 ซูซิ่นหยางล้มลง

การหลีกเลี่ยงของเขาไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น กลับยิ่งเพิ่มความโกรธและความเดือดดาลของอีกฝ่าย

"พ่อซู เจ้าต้องตายอย่างไม่สงบ" หลูซื่อสาปแช่ง

เมื่อเผชิญกับคำสาปแช่งของหลูซื่อ ซูเสี้ยวจงไม่ได้ถือสาหาความกับนาง

เขาเข้าใจความเจ็บปวดของพี่สะใภ้ใหญ่ ในใจของเขาเองก็ไม่สบายใจเช่