บทที่ 120 สองคนหายไป

ภรรยาลูกชายคนที่สองได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของลูก หันกลับไป เห็นผู้ชายหลายคนพาลูกวิ่งหนีไป ตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น ตาถลนวิ่งไล่ตามพวกนั้น

ผู้ชายที่กำลังไล่ตามซูเยาและซูเตี้ยวก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเด็กๆ เช่นกัน

ซูเสี้ยวจงได้ยินเสียงร้องของลูก หยุดฝีเท้าทันที

บทที่ 121 ซูซิ่นหยางล้มลง

การหลีกเลี่ยงของเขาไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น กลับยิ่งเพิ่มความโกรธและความเดือดดาลของอีกฝ่าย

"พ่อซู เจ้าต้องตายอย่างไม่สงบ" หลูซื่อสาปแช่ง

เมื่อเผชิญกับคำสาปแช่งของหลูซื่อ ซูเสี้ยวจงไม่ได้ถือสาหาความกับนาง

เขาเข้าใจความเจ็บปวดของพี่สะใภ้ใหญ่ ในใจของเขาเองก็ไม่สบายใจเช่

บทที่ 122 ขอข้าวสักคำ

ซูซิ่นกวงร้องไห้พูดว่า "พ่อ พี่ชายต้องเป็นลมเพราะหิวแน่ๆ"

ซูเสี้ยวจงก็คิดถึงเรื่องนี้ เขาอุ้มลูกวิ่งไปหาคุณปู่ซูและคุณย่าซู "พ่อ แม่ ช่วยซิ่นหยางด้วย"

หลูซื่อมองภาพนี้ด้วยความสะใจ

กรรมตามสนอง นี่แหละกรรมของครอบครัวพวกเขา

คุณปู่ซูไม่พูดอะไร มองไปทางอื่น

คุณย่าซูแค่นเสียง