บทที่ 118 เด็กถูกลักพาตัว

"แม่ ลูกไม่ได้ ลูกเห็นว่า..."

"อย่าหาข้ออ้าง" คุณย่าซูไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว

ซูซิ่นหยางมองพ่อ แล้วมองคุณย่าและคนอื่นๆ ดึงแขนเสื้อซูเสี้ยวจง "พ่อ อย่าพูดเลย"

ซูซิ่นกวงเข้าใจทันที รีบเสริม "พ่อ รีบขอโทษคุณย่าเถอะ"

ซูเสี้ยวจงถูกลูกชายทั้งสองพูดแบบนี้ คำที่จะพูดก็กลืนกลั

บทที่ 119 เจออันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เดินๆๆ ไปตลอดทาง...

ทุกคนเหนื่อยจนพูดไม่ออก หน้าซีดเหมือนผัก ริมฝีปากแห้งแตก คอแห้งผากจนเจ็บ ซูเสี้ยวจงอยากกลืนน้ำลายเพื่อให้คอชุ่มชื้น แต่นานแล้วยังไม่มีน้ำลายสักหยด

เด็กทั้งสองก็ไม่ดีกว่ากัน เหนื่อยจนก้าวขาไม่ไหว ทั้งตัวต้องอาศัยซูเสี้ยวจงพยุงเดิน

ไม่ใช่แค่พ

บทที่ 120 สองคนหายไป

ภรรยาลูกชายคนที่สองได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของลูก หันกลับไป เห็นผู้ชายหลายคนพาลูกวิ่งหนีไป ตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น ตาถลนวิ่งไล่ตามพวกนั้น

ผู้ชายที่กำลังไล่ตามซูเยาและซูเตี้ยวก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเด็กๆ เช่นกัน

ซูเสี้ยวจงได้ยินเสียงร้องของลูก หยุดฝีเท้าทันที