บทที่ 101 การช่วยเหลือคน

"ตามหาคน" หนานจิ่งจือพูดสั้นๆ แล้วลงจากหลังม้าเดินตามซูยิน

หน่านอู่เป็นห่วงความปลอดภัยของนายน้อย จึงส่งคนสองคนตามไปด้วย

ซูยินพาคนทั้งห้าคนกลับมา

ที่รถม้าของตระกูลโจวเหลือเพียงปู่ย่าสองคนเฝ้าอยู่ ส่วนคนที่เหลือวิ่งเข้าป่าไปตามหาคน

การที่คนแก่ทั้งสองเฝ้าสัมภาระอยู่ที่นี่

บทที่ 102 จับกุมทุกคน

ลูกน้องสองคนที่ติดตามหนานจิ่งจือ คอยเดินตามติดพวกเขา แยกย้ายไปสองข้างคอยดูแลจุดบอด สี่คนรวมกันเป็นคมดาบแหลมคม บุกเข้าไปข้างหน้าไม่หยุด

หัวหน้าที่ถูกเตะกระเด็นไป พยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก มองดูสถานการณ์ตรงหน้าแล้วรีบวิ่งหนี

ซูยินแย่งไม้กระบองจากมือชายคนหนึ่ง ขว้างไปท

บทที่ 103 ลงมือเอง

ซูยินลงมือฟันเชือกที่มัดพวกเขาขาด ปลดปล่อยทุกคนออกมา

เมื่อถึงคิวชายวัยกลางคน ชายคนนั้นจ้องมองซูยินไม่วางตา

ซูยินมองเขาอย่างระแวง มือที่กำลังทำงานก็หยุดลง

ชายวัยกลางคนตื่นเต้นพูดกับซูยินว่า: "คุณหนู เจ้าจำข้าไม่ได้หรือ? ข้าเอง เจ้าของร้านยาหลี่ในเมืองตงถู"

เจ้าของร้านยาหลี่!