บทที่ 102 จับกุมทุกคน

ลูกน้องสองคนที่ติดตามหนานจิ่งจือ คอยเดินตามติดพวกเขา แยกย้ายไปสองข้างคอยดูแลจุดบอด สี่คนรวมกันเป็นคมดาบแหลมคม บุกเข้าไปข้างหน้าไม่หยุด

หัวหน้าที่ถูกเตะกระเด็นไป พยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก มองดูสถานการณ์ตรงหน้าแล้วรีบวิ่งหนี

ซูยินแย่งไม้กระบองจากมือชายคนหนึ่ง ขว้างไปท

บทที่ 103 ลงมือเอง

ซูยินลงมือฟันเชือกที่มัดพวกเขาขาด ปลดปล่อยทุกคนออกมา

เมื่อถึงคิวชายวัยกลางคน ชายคนนั้นจ้องมองซูยินไม่วางตา

ซูยินมองเขาอย่างระแวง มือที่กำลังทำงานก็หยุดลง

ชายวัยกลางคนตื่นเต้นพูดกับซูยินว่า: "คุณหนู เจ้าจำข้าไม่ได้หรือ? ข้าเอง เจ้าของร้านยาหลี่ในเมืองตงถู"

เจ้าของร้านยาหลี่!

บทที่ 104 ลงมือทีละคน

"อย่า อย่าเข้ามา"

พวกเขามองซูยินและหนานจิ่งจือด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ "อย่าฆ่าพวกเรา ขอแค่ไว้ชีวิตพวกเรา พวกเราจะยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้"

ซูยินและหนานจิ่งจือไม่สะทกสะท้าน

พวกเขาหันไปมองหยางต้าซานและคนอื่นๆ ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ "ขอร้องพวกท่าน ไว้ชีวิตพวกเรา พวกเราจะยอม