บทที่ 415 คนที่หาที่ตายเอง

ลมหนาวพัดผ่านมา บนถนนที่ไร้คนสัญจรก็มีเสียงม้าถีบดังขึ้นแต่ไกล

ลมพัดตีชุดใหญ่ๆของเขาขึ้นอย่างเสียงดัง ผมยาวดีเงาของเขาลอยไปลอยมาไปตามทิศทางลม

ตอนนี้สภาพของเขา เหมือนไม่ได้ดูน่ากลัวและโหดเหี้ยม แต่กลับเป็นความสง่าผ่าเผย

ไหนๆก็จะไปขึ้นเขาหิมะเพื่อตามหาหร

บทที่ 416 ความดิ้นรนของผู้ไร้ซึ่งหนทาง

คนเยี่ยงนี้ ไม่สมควรมาเสียเวลากับนางตั้งแต่แรก

ไหนๆนางก็อยากจะหาเหาใส่หัวเอง ฉะนั้นเขาก็จะทำให้นางสมดั่งปรารถนา

“นั่นมันจะทำไม ไม่ว่านางจะกลายเป็นสภาพใด แต่ในใจของข้านางก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ แค่นางยังต้องการข้า ข้าก็จะอยู่เคียงข้างนาง ท

บทที่ 417 ไม้เน่าไม่สามารถแกะสลักได้

เมื่อกี้มัวแต่ห้ามเลือดให้นาง และยังไม่ทันสังเกตเห็นแผลตามร่างกายของนาง

พอดูๆไปแล้ว นางก็ตกใจไปสักพัก “แผลของเจ้าได้มาแต่เยี่ยงไร?”

“ถูกเขาใช้ดาบฟันไหล่ของข้า”

“ดาบ? ดาบอะไร?” พอเห็นแผลของนาง เหมือนจะไม่มีอะไรสงสัย แต่ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ด