บทที่ 415

คนที่หาที่ตายเอง

ลมหนาวพัดผ่านมา บนถนนที่ไร้คนสัญจรก็มีเสียงม้าถีบดังขึ้นแต่ไกล

ลมพัดตีชุดใหญ่ๆของเขาขึ้นอย่างเสียงดัง ผมยาวดีเงาของเขาลอยไปลอยมาไปตามทิศทางลม

ตอนนี้สภาพของเขา เหมือนไม่ได้ดูน่ากลัวและโหดเหี้ยม แต่กลับเป็นความสง่าผ่าเผย

ไหนๆก็จะไปขึ้นเขาหิมะเพื่อตามหา

บทที่ 416

ความดิ้นรนของผู้ไร้ซึ่งหนทาง

คนเยี่ยงนี้ ไม่สมควรมาเสียเวลากับนางตั้งแต่แรก

ไหนๆนางก็อยากจะหาเหาใส่หัวเอง ฉะนั้นเขาก็จะทำให้นางสมดั่งปรารถนา

“นั่นมันจะทำไม ไม่ว่านางจะกลายเป็นสภาพใด แต่ในใจของข้านางก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ แค่นางยังต้องการข้า ข้าก็จะอยู่เคียงข้างนาง

บทที่ 417

ไม้เน่าไม่สามารถแกะสลักได้

เมื่อกี้มัวแต่ห้ามเลือดให้นาง และยังไม่ทันสังเกตเห็นแผลตามร่างกายของนาง

พอดูๆไปแล้ว นางก็ตกใจไปสักพัก “แผลของเจ้าได้มาแต่เยี่ยงไร?”

“ถูกเขาใช้ดาบฟันไหล่ของข้า”

“ดาบ? ดาบอะไร?” พอเห็นแผลของนาง เหมือนจะไม่มีอะไรสงสัย แต่ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย