บทที่ 416

ความดิ้นรนของผู้ไร้ซึ่งหนทาง

คนเยี่ยงนี้ ไม่สมควรมาเสียเวลากับนางตั้งแต่แรก

ไหนๆนางก็อยากจะหาเหาใส่หัวเอง ฉะนั้นเขาก็จะทำให้นางสมดั่งปรารถนา

“นั่นมันจะทำไม ไม่ว่านางจะกลายเป็นสภาพใด แต่ในใจของข้านางก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ แค่นางยังต้องการข้า ข้าก็จะอยู่เคียงข้างนาง

บทที่ 417

ไม้เน่าไม่สามารถแกะสลักได้

เมื่อกี้มัวแต่ห้ามเลือดให้นาง และยังไม่ทันสังเกตเห็นแผลตามร่างกายของนาง

พอดูๆไปแล้ว นางก็ตกใจไปสักพัก “แผลของเจ้าได้มาแต่เยี่ยงไร?”

“ถูกเขาใช้ดาบฟันไหล่ของข้า”

“ดาบ? ดาบอะไร?” พอเห็นแผลของนาง เหมือนจะไม่มีอะไรสงสัย แต่ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

บทที่ 418

หมากรุกตัวใหม่

พอเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามชักสีหน้าที่ไม่ดี ไป๋หลิงกวงก็รีบยอมรับผิดไป

“ข้าโง่เอง ได้โปรดท่านอาจารย์ทรงชี้แนะ”

“หลิงเอ่อ เจ้าทำให้ข้ารู้สึกผิดหวังจริงๆ ตอนแรกข้ารับเจ้าเป็นศิษย์ก็เคยบอกอะไรเจ้า เจ้ายังจำได้หรือไม่?”

ไป๋หลิงกวงพยักหน้า “ข้าจำได้！ท่านอาจารย์ให