บทที่ 397 ตั้งครรภ์

จางยวี่โหร่วนอนอยู่บนเตียง ลักษณะซีดเซียวอ่อนแอ ใครเห็นแวบหนึ่งก็ต้องรู้สึกปวดใจมาก

หวงเย่พวกเขายืนเรียงอยู่เคียงข้างกันในห้อง ดูแพทย์ทหารคนนั้นช่วยจางยวี่โหร่วจับตรวจชีพจร เห็นเขาขมวดคิ้วลึกสักพัก ถอนหายใจยาวสักพัก ทำให้พวกเขาไม่กี่คนอกสั่นขวัญแขวน

ในที่สุด เสี่ยว

บทที่ 398 ควันสลบ

เมฆดำบังจันทรา ในป่ายิ่งมืดครึ้มขึ้นมา

ลมกำลังพัดฟู่ ๆ เปลวไฟในกองเพลิงยิ่งดุร้ายมากขึ้น ถึงกับมีเสียงของไม้แห้งแตกหักดังมา เกิดลูกไฟเป็นสะเก็ดกระจายไปหลายดวง

บนพื้นดินมีทหารหลายสิบคนนอนระเกะระกะ แม้แต่ม้าเหล่านั้นก็ดูท่าทีเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวา รอบด้านเงียบจนน่ากลัว

บทที่ 399 พาคนไปได้ พาใจไปไม่ได้

“ขอเพียงพวกเราจากไป หล่อนก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเจ้าอีก ตราบเท่าที่เราออกไป หลังจากนั้นมีเพียงเราสองคนเท่านั้น จะไม่มีคนอื่นอีก”

เสี่ยวเฟิงทั้งคนชะงักหมดแล้ว

ครึ่งค่อนวัน ในที่สุด นางจึงหาเสียงของตนเองกลับมา

“เจ้า...เจ้าหมายความว่าเจ้าจะพาข้าไปจากที่น