บทที่ 396 อาบน้ำตาเซ่นเสื้อโลหิต

ยามวิกาลคนเงียบสงบ จางยวี่โหร่วยังคงนั่งเฝ้าอยู่ในค่ายใหญ่ที่นั่น

นางยังไม่ได้พูดจา เหมือนหุ่นไม้ปานนั้นไม่ขยับเขยื้อนสักนิด ราวกับหันยี่ฉีไปแล้ว นางก็ตามเขาไปแล้วด้วย

เสี่ยวเฟิงเพราะเป็นกังวลเกินไป แน่นอนเป็นไปไม่ได้ที่จะห่างจากข้างกายจางยวี่โหร่วในเว

บทที่ 397 ตั้งครรภ์

จางยวี่โหร่วนอนอยู่บนเตียง ลักษณะซีดเซียวอ่อนแอ ใครเห็นแวบหนึ่งก็ต้องรู้สึกปวดใจมาก

หวงเย่พวกเขายืนเรียงอยู่เคียงข้างกันในห้อง ดูแพทย์ทหารคนนั้นช่วยจางยวี่โหร่วจับตรวจชีพจร เห็นเขาขมวดคิ้วลึกสักพัก ถอนหายใจยาวสักพัก ทำให้พวกเขาไม่กี่คนอกสั่นขวัญแขวน

ในที่สุด เสี่ยว

บทที่ 398 ควันสลบ

เมฆดำบังจันทรา ในป่ายิ่งมืดครึ้มขึ้นมา

ลมกำลังพัดฟู่ ๆ เปลวไฟในกองเพลิงยิ่งดุร้ายมากขึ้น ถึงกับมีเสียงของไม้แห้งแตกหักดังมา เกิดลูกไฟเป็นสะเก็ดกระจายไปหลายดวง

บนพื้นดินมีทหารหลายสิบคนนอนระเกะระกะ แม้แต่ม้าเหล่านั้นก็ดูท่าทีเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวา รอบด้านเงียบจนน่ากลัว