บทที่ 398 ควันสลบ

เมฆดำบังจันทรา ในป่ายิ่งมืดครึ้มขึ้นมา

ลมกำลังพัดฟู่ ๆ เปลวไฟในกองเพลิงยิ่งดุร้ายมากขึ้น ถึงกับมีเสียงของไม้แห้งแตกหักดังมา เกิดลูกไฟเป็นสะเก็ดกระจายไปหลายดวง

บนพื้นดินมีทหารหลายสิบคนนอนระเกะระกะ แม้แต่ม้าเหล่านั้นก็ดูท่าทีเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวา รอบด้านเงียบจนน่ากลัว

บทที่ 399 พาคนไปได้ พาใจไปไม่ได้

“ขอเพียงพวกเราจากไป หล่อนก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเจ้าอีก ตราบเท่าที่เราออกไป หลังจากนั้นมีเพียงเราสองคนเท่านั้น จะไม่มีคนอื่นอีก”

เสี่ยวเฟิงทั้งคนชะงักหมดแล้ว

ครึ่งค่อนวัน ในที่สุด นางจึงหาเสียงของตนเองกลับมา

“เจ้า...เจ้าหมายความว่าเจ้าจะพาข้าไปจากที่น

บทที่ 400 มองดูราวกับเกิดขึ้นกับตัวเอง

หลังจากเข้าไปในป่าผืนนั้นแล้ว ได้เห็นทหารนอนระเกะระกะอยู่บนพื้นดิน เสี่ยวเฟิงเกือบจะตกใจกลัวตาย

แต่เมื่อได้เห็นเงาร่างเสื้อแดงที่กำลังนั่งดีดพิณอยู่บนพื้นอย่างสุนทรี รอบ ๆ เงียบสงบไม่มีสิ่งใดผิดปกติ นางพลันรู้สึกโล่งใจอีกครั้ง

ถ้ามีเรื่องอะไรจริง