บทที่ 347 จะไม่ยอมให้อภัยเด็ดขาด

“หัว เจ้ายังสบายดีหรือไม่?” หลิงจือกำลังกังวลแล้วมองเขาอยู่ ทั้งๆที่รู้ว่าเสด็จพ่อได้เสียมากทำให้เขาเสียขวัญมาก ตอนนี้ก็เหมือนจะทำให้เขายิ่งเจ็บปวด นางเกรงว่าเขาจะรับไม่ไหว

เป่ยจื่หัวจับมือของนางไว้ และส่ายหัวเบาๆ “ข้าแค่รู้สึกว่าตนเองไม่มีประโยชน์ กลับพึ่งร

บทที่ 348 ความอันตรายที่มาอย่างโดยเร็ว

หลังจากที่ออกจากราชวัง จางยวี่โหร่วไม่ได้รีบกลับไป

หลังจากที่รถม้าขับเคลื่อนไปสักพัก นางก็ได้จอดรถม้าลงแล้วลงรถ

ไม่รู้ว่ามันคือฟ้ากำหนดหรือเรื่องบังเอิญ นางแค่จะให้คนขับรถม้าวิ่งไปเรื่อยเปื่อย แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะมาในทิศทางที่บังเอิญเยี่ยงนี้

บทที่ 349 จางยวี่โหร่วหายตัวไป

หากเป็นหันยี่ฉีจับตัวนางไปจริง ถ้างั้นก็คงจะปลอดภัยอยู่

แต่พอนึกถึงคำพูดที่เสี่ยวเฟิงพูด หันยี่ฉีทำให้ม้าวิ่งเฉี่ยวนางเกือบทำให้นางได้รับอันตราย ในใจพวกเขาก็ยังโกรธจัด เขาไม่พูดไรสักคำก็จับตัวโหร่งเอ่อไป ทำให้พวกเขาเป็นห่วง ก็ไม่สามารถที่จะให้อภัยได้

อ