บทที่ 346 เพลาอันสมควรได้มาถึง

เป่ยจื่อหัวหายใจเข้าลึกๆ กว่าที่เขาจะทำให้จิตใจที่สงบมันไม่ง่ายเลย และยอมรับความจริงนี้

“คุณน้องโหร่วเอ๋อ เจ้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อใด? ตอนนั้นที่นางยกเลิกสัญญาของการสมรสของเขาแล้วเลือกอ๋องชิงผิง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ใช่หรือไม่?”

มีส่วนเกี่ยวข้อ

บทที่ 347 จะไม่ยอมให้อภัยเด็ดขาด

“หัว เจ้ายังสบายดีหรือไม่?” หลิงจือกำลังกังวลแล้วมองเขาอยู่ ทั้งๆที่รู้ว่าเสด็จพ่อได้เสียมากทำให้เขาเสียขวัญมาก ตอนนี้ก็เหมือนจะทำให้เขายิ่งเจ็บปวด นางเกรงว่าเขาจะรับไม่ไหว

เป่ยจื่หัวจับมือของนางไว้ และส่ายหัวเบาๆ “ข้าแค่รู้สึกว่าตนเองไม่มีประโยชน์ กลับพึ่งร

บทที่ 348 ความอันตรายที่มาอย่างโดยเร็ว

หลังจากที่ออกจากราชวัง จางยวี่โหร่วไม่ได้รีบกลับไป

หลังจากที่รถม้าขับเคลื่อนไปสักพัก นางก็ได้จอดรถม้าลงแล้วลงรถ

ไม่รู้ว่ามันคือฟ้ากำหนดหรือเรื่องบังเอิญ นางแค่จะให้คนขับรถม้าวิ่งไปเรื่อยเปื่อย แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะมาในทิศทางที่บังเอิญเยี่ยงนี้