บทที่ 304 มีแค้นต้องชำระ

จางยวี่โหร่วเห็นแล้วค่อยๆโล่งใจ “พวกเจ้าดูสิ ข้าบอกตั้งนานแล้วว่าไม่เจ็บ พวกเจ้าไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก”

แม้บอกว่าไม่ต้องห่วง แต่ตอนนี้พวกนางกลับแปลกใจมาก

หลินจือมองขวดยาในมือตัวเอง คงต้องรีบบูชามันเป็นยาวิเศษเสียแล้ว ดูท่านางกลับไปโรงหมออีกทีคงซื้อมาหลายขวด เ

บทที่ 305 รีบออกจากตำหนักองค์ชาย

ทิวทัศน์ภูเขาทะเลสาบงดงาม ทัศนียภาพราวภาพวาด เสียงน้ำไหลดั่งเสียงพิณดังก้องที่ด้านหลังสวนตำดอกไม้ในตำหนักชิงผินอ๋อง ทำให้ตำหนักเต็มไปด้วยความอึมครึม บรรยากาศเงียบงัน

ถึงเสียงพิณจะงดงาม แต่ไม่มีทิวทัศน์ “ใบไม้เต้นรำ ปลากระโดด”ที่แสนอัศจรรย์อีกแล้ว

หลั

บทที่ 306 เสแสร้งอะไรกันแน่

หลังจากหวงเย่ออกมา ก็ยืนที่เดิมอยู่สักพัก หลังจากนั้นก็ออกไปจากที่นี่ไปเรือนที่ไป๋หลิงกวงอยู่

บางเรื่อง ก็ควรจะจัดการได้แล้ว

ตอนนี้ไป๋หลิงกวงฟื้นแล้ว นางแค่ฟื้นขึ้นมาไม่นานเท่านั้นเอง

นางพบว่าตัวเองอยู่ในห้องคนแปลกหน้า พอรู้สึกตัวก็ลนลานกลัว แต่พอเห็