บทที่ 303

บาดเจ็บส่วนหนึ่งต้องโดนแว้งกัดสิบส่วน

โชคดีที่แป้งสีชาดคุณภาพดี และขอบคุณที่เสี่ยวเฟิงมีฝีมือ ไม่เพียงปกปิดหน้าซีดๆของนางได้ ทำให้นางงามขึ้นไม่น้อย ตอนกินมื้อค่ำจึงปิดบังบ้านจางได้สำเร็จ

กำลังของจางยวี่โหร่วมีจำกัดจริงๆ ตอนกลับถึงห้อง อีกนิดเดียวนางจะสลบลงไปแล้ว

หลินจือกั

บทที่ 304

มีแค้นต้องชำระ

จางยวี่โหร่วเห็นแล้วค่อยๆโล่งใจ “พวกเจ้าดูสิ ข้าบอกตั้งนานแล้วว่าไม่เจ็บ พวกเจ้าไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก”

แม้บอกว่าไม่ต้องห่วง แต่ตอนนี้พวกนางกลับแปลกใจมาก

หลินจือมองขวดยาในมือตัวเอง คงต้องรีบบูชามันเป็นยาวิเศษเสียแล้ว ดูท่านางกลับไปโรงหมออีกทีคงซื้อมาหลายขวด

บทที่ 305

รีบออกจากตำหนักองค์ชาย

ทิวทัศน์ภูเขาทะเลสาบงดงาม ทัศนียภาพราวภาพวาด เสียงน้ำไหลดั่งเสียงพิณดังก้องที่ด้านหลังสวนตำดอกไม้ในตำหนักชิงผินอ๋อง ทำให้ตำหนักเต็มไปด้วยความอึมครึม บรรยากาศเงียบงัน

ถึงเสียงพิณจะงดงาม แต่ไม่มีทิวทัศน์ “ใบไม้เต้นรำ ปลากระโดด”ที่แสนอัศจรรย์อีกแล้ว

ห