บทที่ 305 รีบออกจากตำหนักองค์ชาย

ทิวทัศน์ภูเขาทะเลสาบงดงาม ทัศนียภาพราวภาพวาด เสียงน้ำไหลดั่งเสียงพิณดังก้องที่ด้านหลังสวนตำดอกไม้ในตำหนักชิงผินอ๋อง ทำให้ตำหนักเต็มไปด้วยความอึมครึม บรรยากาศเงียบงัน

ถึงเสียงพิณจะงดงาม แต่ไม่มีทิวทัศน์ “ใบไม้เต้นรำ ปลากระโดด”ที่แสนอัศจรรย์อีกแล้ว

หลั

บทที่ 306 เสแสร้งอะไรกันแน่

หลังจากหวงเย่ออกมา ก็ยืนที่เดิมอยู่สักพัก หลังจากนั้นก็ออกไปจากที่นี่ไปเรือนที่ไป๋หลิงกวงอยู่

บางเรื่อง ก็ควรจะจัดการได้แล้ว

ตอนนี้ไป๋หลิงกวงฟื้นแล้ว นางแค่ฟื้นขึ้นมาไม่นานเท่านั้นเอง

นางพบว่าตัวเองอยู่ในห้องคนแปลกหน้า พอรู้สึกตัวก็ลนลานกลัว แต่พอเห็

บทที่ 307 โจมตีแผนการในใจ

หันยี่ฉีมองไปที่ร่างอ่อนแอของนาง มองใบหน้านางขาวซีด และผ้าที่ปิดแผลบนหน้าผาก ท่าทางไม่ใส่ใจตลอด

“ในเมื่อองค์หญิงฟื้นแล้ว หลังจากนี้ควรจะเล่าเรื่องนี้ เจ้าได้รับบาดเจ็บในตำหนักข้า ข้าจะกำชับออกคำสั่งให้เจ้าแน่นอน องค์หญิงโปรดเล่าสักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะได้แก้ไ