บทที่ 267 กลลวงที่แท้จริง

หนึ่งคนสองคนก็ช่วยแต่หันยี่ฉีพูด.

จากมุมมองของมู่โหรงจิ๋วมาพูด แน่นอนหวังว่าได้ยินจากพวกเขาว่าหันยี่ฉีไร้ประโยชน์ทำอะไรไม่ได้แบบนี้มั้ง แต่ที่น่าแค้นที่สุดคือตัวเขาเองก็รู้สึกว่าสิ่งที่พวกเขาพูดมีความหมาย และได้ฟังเข้าไปอย่างหักห้ามใจตัวเองไม่ได้

เมื่อตะกี้

บทที่ 268 มีสิ่งขวางกั้นในจิตใจ

แต่ว่า ความจริงก็อยู่ตรงหน้าแล้ว

อีกทั้งหลิงจือก็เห็นทุกอย่างด้วยความชัดเจน สายตาของไป๋หลิงกวงจดจ้องไปที่หันยี่ฉีอยู่ตลอดเวลา

แม้ว่าหันยี่ฉีจะไม่คิดสิ่งใด แต่ว่าสายตาและพฤติกรรมของไป๋หลิงกวงนั้นมีปัญหาจริงๆ

"อย่างไรเสียเรื่องนี้ข้าก็ได้เอ่ยปากพูด

บทที่ 269 ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่อาจโต้เถียงได้

ท้ายที่สุด นางก็ถามออกมาแล้ว

คล้ายกับที่ท่านปู่เคยพูดเอาไว้ หากมีปัญหาแล้วไม่แก้ สุดท้ายก็จะติดอยู่ในใจของเรามากขึ้นเรื่อยๆ

ตั้งแต่บทที่นางรู้เรื่องของเขาและไป๋หลิงกวง ทั้งๆที่เขารู้จักกับนางมาก่อน แต่กลับปกปิดเอาไว้ เรื่องนี้ก็ส่งผลกระ