บทที่ 268 มีสิ่งขวางกั้นในจิตใจ

แต่ว่า ความจริงก็อยู่ตรงหน้าแล้ว

อีกทั้งหลิงจือก็เห็นทุกอย่างด้วยความชัดเจน สายตาของไป๋หลิงกวงจดจ้องไปที่หันยี่ฉีอยู่ตลอดเวลา

แม้ว่าหันยี่ฉีจะไม่คิดสิ่งใด แต่ว่าสายตาและพฤติกรรมของไป๋หลิงกวงนั้นมีปัญหาจริงๆ

"อย่างไรเสียเรื่องนี้ข้าก็ได้เอ่ยปากพูด

บทที่ 269 ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่อาจโต้เถียงได้

ท้ายที่สุด นางก็ถามออกมาแล้ว

คล้ายกับที่ท่านปู่เคยพูดเอาไว้ หากมีปัญหาแล้วไม่แก้ สุดท้ายก็จะติดอยู่ในใจของเรามากขึ้นเรื่อยๆ

ตั้งแต่บทที่นางรู้เรื่องของเขาและไป๋หลิงกวง ทั้งๆที่เขารู้จักกับนางมาก่อน แต่กลับปกปิดเอาไว้ เรื่องนี้ก็ส่งผลกระ

บทที่ 270 ผลกระทบย้อนหลัง

การที่ช่วยชีวิตคนเอาไว้ ควรจะเป็นเรื่องที่ดี เขากลับไม่คิดว่าจะนำเรื่องร้ายมาสู่ตน

อีกทั้งจากฐานะและหน้าที่ของเขาแล้วนั้น คนที่เขาสมควรที่จะช่วยเหลือก็มีไม่มาก ที่เขาช่วยนั้นก็เพราะหลักสัจธรรมก็เท่านั้น

ในตอนนี้ ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นคนทำเขาก็ไม่มีวันยอมรับผิด