บทที่ 190 แขกผู้มีเกียรติมาเยือนอีกครั้ง

นี่ครั้งที่สองที่เขาลดตัวลงมายังหมู่บ้านชาวสวนนี้

เพียงแต่ครั้งนี้ เขากลับไม่ได้นั่งรถม้าคันงามเลอค่าคันนั้นมา แต่กลับค่อยๆ เดินเท้ามาเอง

ผู้คนที่นี่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย บนถนนเต็มไปด้วยชาวสวนที่ถืออุปกรณ์ทำสวนไปทำงานผ่านไปมา หรือบางทีก็ย

บทที่ 191 แฉออกมาอย่างหมดเปลือก

“ข้าไม่ใช่คนของราชสำนักและไม่มีเจตนาร้ายต่อเจ้า ข้าแค่พยายามที่จะทำความเข้าใจข้อสงสัยในใจให้ชัดเจนขึ้นมาบ้าง ในเมื่อข้าได้มาหาถึงที่นี่แล้ว เจ้าควรเข้าใจเช่นนั้นเป็นธรรมดา บางเรื่องแม้เจ้าไม่ยอมรับ ก็ไม่เป็นประโยชน์”

เขาไม่คิดจะ “ขายใบตราส่งของ”(อุบเรื่อง

บทที่ 192 ยอมรับความจริงไม่ได้

“เจ้าพูดอะไร แรกเริ่มคนที่ช่วยชีวิตเจ้าคือจางไท่ซือ? เขาไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่เรือนจำเป็นคนที่พยายามจะฆ่าเจ้า ทำไมเขาถึงช่วยเจ้า?” ถึงแม้ว่าเขาจะเคยคิดเดาแบบนี้มาก่อนเขายังรู้สึกว่ารับไม่ค่อยได้บ้างเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ออกมา

จางไท่ซือเป็นคนดี แรกเริ่มแม้ว