บทที่ 189 ใช้ความอบอุ่นช่วยขจัด

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันขึ้นมา และต่อจากนี้ก็อาจจะลงไม้ลงมือกันแล้ว ในที่สุดเย่นอิ่งก็ไม่สามารถทนดูต่อไปได้

“เงียบเสีย ไม่ต้องพูดแล้ว ขอบคุณความกรุณาของชายา แต่ว่ายาที่ล้ำค่าเช่นนี้ ข้าไม่มีสิทธิ์พอรับไว้ เจ้ากลับไปเถอะ”

ที่เขาพูดจาเช่นน

บทที่ 190 แขกผู้มีเกียรติมาเยือนอีกครั้ง

นี่ครั้งที่สองที่เขาลดตัวลงมายังหมู่บ้านชาวสวนนี้

เพียงแต่ครั้งนี้ เขากลับไม่ได้นั่งรถม้าคันงามเลอค่าคันนั้นมา แต่กลับค่อยๆ เดินเท้ามาเอง

ผู้คนที่นี่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย บนถนนเต็มไปด้วยชาวสวนที่ถืออุปกรณ์ทำสวนไปทำงานผ่านไปมา หรือบางทีก็ย

บทที่ 191 แฉออกมาอย่างหมดเปลือก

“ข้าไม่ใช่คนของราชสำนักและไม่มีเจตนาร้ายต่อเจ้า ข้าแค่พยายามที่จะทำความเข้าใจข้อสงสัยในใจให้ชัดเจนขึ้นมาบ้าง ในเมื่อข้าได้มาหาถึงที่นี่แล้ว เจ้าควรเข้าใจเช่นนั้นเป็นธรรมดา บางเรื่องแม้เจ้าไม่ยอมรับ ก็ไม่เป็นประโยชน์”

เขาไม่คิดจะ “ขายใบตราส่งของ”(อุบเรื่อง